.
 

Son 10 Yorum

 
 

Ziyaretçi İstatikleri

Bugün : 63
Toplam : 290369
 
 
TÜRKÜLER ve BEN ( arşivimden )  -  23.03.2016
.
.

Ben, türküyüm; türkü, benim

Türkülere dönük yönün

Türküdür kitabım, dinim

Türkülerim, türkülerim…

 

 

TÜRKÜLER ve BEN

Türküler ve Ben;

Su ve toprak; ağaç ve yaprak gibi iç içe büyüdüm.

Çocukluğuma ait fazla ipucu yok, zamana yenik düşen silik hafızamda.

Ama hala kayıklarım yüzmekte Fırat kenarlarında. Hala ellerim madımak toplar Sivas Yaylalarında; Ve hala “Eğin dedikleri küçük bir şehir” benim gözlerimde.

Radyoyla ilk tanışmamızda, hep “uzun dalgayı açın” derdim büyüklerime.

Benim çocuksu beynimde, uzun dalga, uzun havaydı!

Sanki uzun dalgayla Erzurum Dağları konacaktı kucaklarıma. Sanki daha sonraki yıllarımda gençliğimi zincirlediğim, kışlalar dolup dolup boşalacaktı göz yaşlarımda.

Ankara ve Erzurum Radyolarıydı çok rahatça dinlediğimiz.

Bir de Anamın dinlediği, orta dalgada Kürtçe yayın yapan Erivan Radyosu vardı. Anam, yanık türküler çıktıkça hep ağlardı. Kürtçe bilmeyen Babam, önce O’nu azarlar, sonra bir köşeye çekilir O da ağlardı.

Ali Ekber’i, Aşık Veysel’i, Sofya Radyosu’ndaki Mahsuni’yi saz tellerine bir vuruşlarından tanırdım.

Günlük Radyo program akışlarını, can kulağıyla dinlerdim. Hangi saatte hangi sanatçılardan türküler var diye.

Ve o saatte ne açlık, ne oyunlar, ne de gezmeye düşkün küçük ayaklarım beni esir alabilirdi. O saatte ben, türkülerin esiriydim.

Sabahlarımı süsleyen “Günaydın” programı vardı ki tadı hala kulaklarımda.

Ya akşam ajanslarından önce Ümit Kaftancıoğlu’nun hazırlayıp, sunduğu “Türkülerin Dili”. O kadar sade, o kadar yalındı ki. Sanki o dil, bir türlü dönmeyen dilimin diliydi, Anamın, Babamın diliydi.

Koca Veysel’in, Mahmut Erdal’ın, Ali Ekber’in, Daimi’nin, Davut Sulari’nin, Gülabi’nin, Can Etili’nin ve daha nice sanatçıların delisiydim artık. Türkülerle büyüyordum yıl yıl.

Ne acı ki Mahsuni, İhsani, Şah Turna gibi bir çok ozanımızın sesleri daha uzaklarda, kısa dalgalarda yabancı radyoların Türkçe yayınlarından ulaşıyordu kulaklarıma.

Doğduğum dağ köyü, sırtını Baydığın’a dayamıştı. Sola dönsem yanık Çamşığı türküleri, sağa dönsem bir o kadar içli Arguvan havaları.

Din, kitap, peygamber yoktu o diyarlarda, o rakımlarda. Rehberimiz ozanlar deyişler ve türkülerimizdi.

Nesimi yüzülmüş, Pir Sultan asılmış mıydı gerçekten? Eğer doğruysa dağlarda ki bu kutsal izler kimlere aitti?

Türkü sözleri, bir ayetti bizim için.

Mahsuni, “Çadır yerimizde otlar/ Bitti artık gelme deli ” derken kime şifre yolluyordu? Ya da “ Erim erim eriyesin…” demekle kimleri yerin dibine sokup çıkarıyordu?

İhsani’nin mektubu, neler yazıyordu, kimlere yazılmıştı?

Ali İzzet, “ Musa, Tevrat’a hak dedi/ Firavun, aslı yok dedi/ İsa, İncil’e bak dedi/ Sonradan bu Kuran nedir? ” derken dört kitabı dört satırla nasıl yerden yere vuruyordu?

Ozanla saz arasındaki ilişkiyi, anayla bebe arasındaki kutsal ilişkiye benzetip “Bebe gibi kollarımda yaylattım” diyebilmek; Ya da yaşamı bir kumaş parçasına benzetip ayrılık sonrası “Ömrüm orta yerden sökülür gider” diyebilmek ne büyük tanımlamalar?

İnsanın kendisiyle barışık olmasını, “ Eğlenecek yer bulamam/ Gönlümdeki köşk olmazsa…” diyerek iki satırla bu kadar yalın ve bu kadar anlamlı hangi sosyolog anlatabilirdi?

Ya da dinlerin bu kadar büyük, kutsal ve korkutucu tanımladığı Tanrı’yı neredeyse mahalle muhtarı düzeyine indirgeyerek “İnanmazsan git Allah’a sor beni” diyebilmek?

Ve gözleri, bakışları mühürleyebilmek; Bakışlardaki fermanı okuyabilmek. “Mühür gözlüm” diyebilmek?

Gah Tanrı’laşıp göklere çıkmak. Gah “Öyle Sırat köprüsünden geçmekse/ Akar boz bulanık sele giderim…” diyerek dinlere kafa tutmak!

O kadar yoğrulmuştum ki türkülerle bir kez dinlemekle türkülerin sözleri akıldan kalır mı? İnanılması güç ama kalıyordu işte. Hem de ezgisiyle birlikte.

Yıllar sonra en görkemli resmi giysilerimle, en büyük kentin, en lüks caddelerinde, çok farlı düşlerle gezinirken “Senin tutunacak dalın mı kaldı?” diyen türkünün sözleriyle nasıl çırılçıplak kaldığımı, nasıl Baydığın’ın tepesine savrulduğumu, ve bir temmuz gecesi nasıl üşüdüğümü, yüreğimin nasıl imlik imlik söküldüğünü bir ben bilirim.

Baktım olacak gibi değil. Türküler beni boğmadan, ben izlerini süreyim dedim türkülerin. Dupduru gözelerini aradım. Grundig marka eski bir teybimle köylere koyuldum. Yaşlı nenelerden, emmilerden türküler dinledim, türküler kaydettim nakış nakış.

Seksen darbesinde, ben tutsaktım artık. Ne acı ki tüm arşivimle birlikte o güzelim türkülerim, kasetlerim ve şiirlerim de yanıp dumanlara karışmıştı; Hem de düşmanın gözleri değip kirlenmesin diye bir dost eliyle.

Arşivimi dumanlara, beni de doğduğum topraklara savurmuştu darbenin yelleri. Bir kez daha özlem giderdim dağlarımla, türkülerimle.

Aradan onca zaman geçti. Yıllar yılları kovdu, yollar yolları. Türkülerle güç kazandım, türkülerle büyüdüm. Türkülerimle devirdim yarım asrı, devrilmeden.

Şimdi dönüp de arkaya baktığımda ben de şaşkınım; “Gurbet ne yana düşer, sıla ne yana…?”

Ama emin olduğum tek şey. Türküler hep bana düşer. Hem de yüreğimin tam ortasına.

.

 
Okunma Sayısı : 929 | Yorum Yaz

|

Tavsiye Et

|

Facebook'ta Paylaş
 
.
rıza gül  -  24.12.2012    17:58:16
.
siyaseti bırak :)
bende devrime katılıyorum bence de sen siyaseti bırak anılar ve öyküler yaz. bir de şiirlere devamr
.
.
devrim  -  24.12.2012    17:08:26
.
gözlerim yaşardı yine
hıdır abi daha önce de okumuştum yanılmıyorsam. ama nedense şimdi daha duygulandım. sanki sözettiğin sen değilde bendim. aynı topraklarda boyatmış, aynı türkülerle yoğrulmuşuz. seni çok ama çok seviyorum güzel abim. iyiki varsın ve beni diyardan diyara zamandan zamana sürüklüyorsun. daha sık öykü ya da anılar yaz abim. siyaseti bir kenara bırak diyeceğim ama ? :)
.