Beni asmak kurtuluş mu?

Kör olasın demiyorum

Kör olmada gör beni…

SİZDEN GELENLER’den

ASIN BENİ

Asın beni meydanlık bir yerde:
çarşı ortasında mesela...
İbreti alem için olsun,
din adına, insanlık namına
Din adına vaazlar verilsin,
birbiri ardına gelsin fetvalar.

Keskin bir satır getirsin cellat, birde Kur-an:
El bassın kitaba, döksün orta yere kanını bir kafirin:
satsın kararmış benliğini,
yedi hurili bir cennet uğruna.

Tanrılardan ateşi çalan bir yobaz olmalı:
tutuşturup attığı için cehalet meşalesini aydın-lığın üzerine,
yanar durur karanlık alevlerde ateşe semah dönen canlar...

Yandık
Asıldık
Basıldık mabetlerimizde.
Ne bahar ne de mevsim dinledi cellat.
Kastedilen bilgelik bu değildi:
Biz, Yaradan ı sevmiş olamayız yobazdan ötürü
Biz, Yaradan ı da eli kanlı bilmezdik:
Yaradan’ın da mayasıyla oynamadıysa yaradılan

Asın beni biraz da bu yüzden.
Kurşuna dizeceğim yoksa cehaleti,
Hak için Hakk-ı yakanları,
mürekkebinde boğacağım kalemimin...
Asın beni bir an önce Asın
Asın yoksa kararacak ak nasırı ellerimin ..

              Günay AKTÜRK